خانم حسنی (همان حسنی مکتوب که به مکتب هم نمی‌رفت که البته این‌جا، من باشم) بعد از یک سال و دیرتر از اکثر دوستان و هم‌کلاسی‌هایش، به کلاس رانندگی می‌رود.
او نمی‌دانست که راندن خوش می‌گذرد، وگرنه زودتر اقدام می‌کرد.
خانم حسنی و مربیش، خانم. گ -که خانم قدری هم بود- در همان دو روز اول در خیابان متلک‌های زیادی شنیدند، آنقدری که خانم حسنی ترجیح داد به‌جای شمردن آن‌ها، بر رانندگی خود تمرکز کند. خانم حسنی با خودش فکر کرد که دلش برای متلک‌اندازنده‌ها می‌سوزد و با آن‌ها غریبه است و بنظرش منطقی نیست که به او و مربیش تیکه بیندازند، اما حرص نمی‌خورد. خانم حسنی به خانم. گ می‌گوید: "فکر می‌کردم فرهنگش جا افتاده باشد." خانم. گ، در حالی که به‌زعم خانم حسنی، مقصود کلام را دریافته بود، پرسید: "فرهنگ چی؟" خانم حسنی پاسخ داد: " این که یه خانم رانندگی کنه." خانم حسنی که معلوم بود دلش پر است -چراکه در متلک‌های قبلی بهش بر می‌خورد و پیش خودش جوابشان را می‌داد- خندید و گفت: "تازه الان خوب شده. البته این آخر خوب‌بودنشه، دیگه بهتر نمی‌شه‌. پدری که اینطور فکر می‌کنه، پسرشم اینطوری تربیت می‌شه و برو تا آخر."
بعد از این مصاحبت، خانم. گ با خانم حسنی با ملاطفت و حمایتگری بیشتری رفتار کرد. 

حسنی به کلاس رانندگی می‌رود

خانم ,حسنی ,رانندگی ,گ ,فکر ,دلش ,خانم حسنی ,خانم گ ,کلاس رانندگی ,رانندگی می‌رود ,حسنی با ,کلاس رانندگی می‌رود

مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

آخرین مطالب این وبلاگ

آخرین ارسال ها

محل تبلیغات شما محل تبلیغات شما

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

تبلیغات متنی
بیوگرافی امیرحسین سحری صنایع شیشه ایران احساسات سبز من آموزش فروشگاه اینترنتی آستارا نیوز تعویض گلس شکسته موبایل در کرج افزایش فالوور اینستاگرام تارنمای شخصی احسان خانه آباد بازی بازوی تربیت نور قرآن